Günlük durumları karşılaştırın.
Yaş ve aktivite gereksinimlerini göz önünde bulundurarak, zor olan ve iyi giden şeyleri gösteren örnekler seçin. Uzun süren bir yetişkin etkinliği, bir yürümeye başlayan çocuktan farklı şeyler isterken, kısa bir grup etkinliği okul çağındaki bir çocuktan farklı şeyler ister.
- Çocuk hangi durumlarda yetişkinle oyundan keyif alır?
- Yemekler sırasında, bekleme anlarında ve geçişlerde neler oluyor?
- Hareket etmek güvenlik endişesi yaratıyor mu veya katılımı engelliyor mu?
- Kreş personeli veya öğretmenler de benzer bir durum gözlemliyor mu?
Günlük rutinlere ve diğer konulara bakın.
Yorgunluk, açlık, can sıkıntısı ve öfke-engellenme duygusu küçük çocukların davranışlarını etkileyebilir. Zor dönemlerden önce neler olduğuna ve uyku veya günlük rutinlerde değişiklik olup olmadığına dikkat edin. Bu gözlemler görüşmeye yardımcı olur; ancak her çocuk için tek bir neden belirlemez.
Ayrıca iletişim, dikkat ve ilişkileri de açıklayın. Bazı çocuklar bir talimatı anlamakta veya bir geçiş süreciyle başa çıkmakta yardıma ihtiyaç duyarlar. Çocuğu veya aileyi tek bir zorlu olay üzerinden yargılamaktan kaçının.
Katılımı yönetilebilir hale getirin.
Aktif oyun için güvenli fırsatlar sunun, zorlayıcı gezileri yönetilebilir tutun ve öngörülebilir bir rutin kullanın. Çocuğa uygun küçük bir hedefle başlayın, örneğin kısa bir ortak etkinliğe katılmak gibi. Bir sonraki adımı basitçe açıklayın ve hareket alanı bırakın.
Yardımcı davranışları fark edin ve sakin ve tutarlı bir şekilde yanıt verin. Amaç, çocuğu hareketsiz bırakmak değil, daha güvenli katılım ve daha kolay aile rutinleri sağlamaktır. Yetişkinler bunalmaya başlarsa destek isteyin.
Hareketlilik ne zaman değerlendirme gerektirir?
Bu durum süreklilik arz ediyorsa ve düzenli olarak güvenliği, öğrenmeyi, arkadaşlıkları veya aile hayatını etkiliyorsa, yardım isteyin. Birden fazla ortamdan örnekler, önceki raporlar ve çocuğun günlük rutinini getirin. Destek konusunu görüşmek için durumun krize dönüşmesini beklemeyin.
DEHB değerlendirmesi, devam eden bir örüntüyü ve etkisini, diğer olası açıklamalarla birlikte dikkate alır; yalnızca harekete dayalı değildir. Daha küçük bir çocuğun ihtiyaçları ve değerlendirmesi, otomatik olarak okul çağı protokolünü uygulamak yerine, gelişimsel olarak ele alınmalıdır.
Pratik bir sonraki adım üzerinde anlaşın.
Daha güvenli geçişler veya daha rahat ortak yemekler gibi bir veya iki önceliği tartışın. Uygun durumlarda, tavsiye veya ebeveyn destek programı, yetişkinlerin çocuğun ihtiyaçlarına göre tepkilerini uyarlamalarına yardımcı olabilir. Bu yardımı aramak, kötü ebeveynlik anlamına gelmez.
Planın evde, kreşte veya okulda nasıl işlediğini gözden geçirin. Sorunun mevcut bakıma uygun olup olmadığını ve ek uzman desteğinin gerekli olup olmadığını görüşmek üzere klinikle iletişime geçin.
Sık sorulan sorular
Çocuğum çok hareketli. Bu DEHB (Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu) anlamına mı geliyor?
Hayır. Aktivite, yaş, koşullar ve genel zorluklar örüntüsüyle ilişkili olarak değerlendirilmelidir. Dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğundan şüpheleniliyorsa klinik değerlendirme gereklidir.
Randevudan önce neleri kaydetmeliyim?
Birkaç somut örnek seçin: ne bekleniyordu, ne oldu, güvenlik veya katılım üzerindeki etkisi neydi ve ne yardımcı oldu. Başarılı durumları da dahil edin, böylece tartışma hem güçlü yönleri hem de endişeleri kapsasın.
